نمیدونم چرا این طوری شدم. حال و حوصله ی هیچی رو ندارم. دیشب تقریبا ۶ ساعت نشتتم ریاضی حل کردم امروز که رفتم سر جلسه امتحان سر رادیکال ۱۲ قاطی کردم..
اونم منی که معلم به اون خوبی داشتم. اخه چرا داره این طوری میشه. وقتی هم یه نمره ی کمی میگیرم دیگه محاله به اون درس توجه کنم .
خدایــا اخه من چه کار کردم که این طوری داره میشه
تو رو به ماه خودت نمره های منو مثل قبل بیار بالا.... اخه من که دارم درس میخونم
الانشم پدر و مادرم کلی ازم نا امید شدن... دیگه باور نمیکنن که من همون رشام
فکر میکنن یه اتفاقایی افتاده هر چی هم بشون بگی هیچی تو گوششون نمیره
خدایــا خودت که میدونم هیچی نیست پس خودت یه کاری کن... اخه دیگه حرفای منم باور نمیکنن :(
خدایـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا کمک ~
صبح شنبه همه چیز طبق معمول در نهایت نرمالی شروع شد. سحری که بیدار شدم بعدش رفتم انلاین دیدم چند تا از دوستام انلاین هستن. وقتی رفتم مدرسه تازه یادماومد که امروز تولد سندی هست. شنبه یکشنبه هم اصلا وقت نداشتم که برم بیرون. خلاصه رنگ تفریح شد و ما رفتیم دم کمدش و تولدت مبارک گفتیم و از این حرفا... اون از اول قرار بود که همهمونو ببره رستوران.. اما چون چند نفر مسلمون بودن گفتش که ساعت ۷ میریم که نیم ساعت هم راه ۷ و نیم افطار کنن بچه های مسلمون.
اما از شانس من... مامانم اجازه نداد. منم در نهایت عصبانیت تصمیم به لج بازی گرفتم.. خلاصه دیگه این طوری شد که ۲۰ دقه به افطلار من پاشدم همین طوری سر خود از خونه رفتم بیرون به هوای اینکه میخوام برم یه چیزی واسه مدرسه بخرم... اما انقده منتظر شدم تا اتوبوس بیاد اما نیومد منم انر انر برگشتم.
خلاصه اینم روز اول هفته...
زندگی خیلی یکنواخت شده این روزا... میری بیرون هوا سرد و حال و هوای زمستونو میده.. حال و هوای خستگی و برفای توسی و غمگینی داره
کاش میشد برم یه حایی زندگی کنم که فقط خودم باشم و ادمای جدید... کاش میشد برم یه جا که کسی قر قر سرم نکنه یا اینکه همه چیز طبق روال من پیش بره.. اما هیهات که اینجا اصلا پیدا نمیشه!!
خدایا روزه مرا در این روز مانند روزه داران حقیقی که
مقبول توست قرار ده ، واقامه نمازم را مانند نمازگزاران
واقعی مقرر فرما ، ومرا از خواب غافلان « از یاد تو »
هوشیار وبیدار ساز وهم در این روز جرم و گناهم را
ببخش.
ای خدای عالمیان واز زشتی هایم عفو فرما ای عفو
کننده از گنهکاران
درباره وبلاگ
بــــسم الله الرحمن الرحیم
زندگي سراغازي است پي در پي كه ما را به حقيقت روياهايمان نزديكتر مي سازد
باشد تا تمام آغازها از پرتو خورشيد روشن شوند و روياهايت گرماي حقيقت را احساس كنند
آنكه رويا مي بيند، جاودانه مي ماند.
آرشيو مطالب
آخرين مطالب
پيوندهاي روزانه
